Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ. ΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ
(10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017)


Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
Ἀδελφοί, ἲ­δε­τε πη­λί­κοις ὑ­μῖν γράμ­μα­σιν ἔ­γρα­ψα τ ἐ­μῇ χει­ρί.  ὅ­σοι θέ­λου­σιν εὐ­προ­σω­πῆ­σαι ν σαρκ, οὗ­τοι ἀ­ναγ­κά­ζου­σιν ὑ­μᾶς πε­ρι­τέ­μνε­σθαι, μό­νον ἵ­να μ τ σταυ­ρῷ το Χρι­στοῦ δι­ώ­κων­ται. οὐ­δὲ γρ ο πε­ρι­τε­τμη­μέ­νοι αὐ­τοὶ νό­μον φυ­λάσ­σου­σιν, ἀλ­λὰ θέ­λου­σιν ὑ­μᾶς πε­ρι­τέ­μνε­σθαι, ἵ­να ἐν τ ὑ­με­τέ­ρᾳ σαρ­κὶ καυ­χή­σων­ται. Ἐ­μοὶ δ μ γέ­νοι­το καυ­χᾶ­σθαι ε μ ν τ σταυ­ρῷ το Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ, δι' ο ἐ­μοὶ κό­σμος ἐ­στα­ύ­ρω­ται κἀ­γὼ τ κό­σμῳ. ν γρ Χρι­στῷ Ἰ­η­σοῦ οὔ­τε πε­ρι­το­μή τι ἰ­σχύ­ει οὔ­τε ἀ­κρο­βυ­στί­α, ἀλ­λὰ και­νὴ κτί­σις. κα ὅ­σοι τ κα­νό­νι το­ύ­τῳ στοι­χή­σου­σιν, εἰ­ρή­νη ἐ­π' αὐ­τοὺς κα ἔ­λε­ος, κα ἐ­πὶ τν Ἰσ­ρα­ὴλ το Θε­οῦ. Το λοι­ποῦ κό­πους μοι μη­δεὶς πα­ρε­χέ­τω· ἐ­γὼ γρ τ στίγ­μα­τα το Κυ­ρί­ου Ἰ­η­σοῦ ἐν τ σώ­μα­τί μου βα­στά­ζω. χά­ρις το Κυ­ρί­ου ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ με­τὰ το πνε­ύ­μα­τος ὑ­μῶν, ἀ­δελ­φοί· ἀ­μήν.
                                                                            (Γαλ. στ΄[6] 11 – 18 )

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)
Ἀδελφοί, δεῖ­τε μὲ πό­σο με­γά­λα γράμ­μα­τα σᾶς ἔ­γρα­ψα μὲ τὸ ἴ­διο μου τὸ χέ­ρι.  Ὅ­σοι θέ­λουν νὰ κά­νουν κα­λὴ ἐν­τύ­πω­ση καὶ νὰ ἀ­ρέ­σουν σὲ ἀν­θρώ­πους γιὰ πράγ­μα­τα πού ἀ­να­φέ­ρον­ται στὴ σάρ­κα, αὐ­τοὶ σᾶς πα­ρα­κι­νοῦν καὶ σᾶς πα­ρα­σύ­ρουν νὰ πε­ρι­τέ­μνε­σθε, μό­νο καὶ μό­νο γιὰ νὰ μὴν κα­τα­δι­ώ­κον­ται ἀ­π' τοὺς Ἰ­ου­δαί­ους γιὰ τὸ κή­ρυγ­μα πού ἀ­να­φέ­ρε­ται στὸ σταυ­ρὸ τοῦ Χρι­στοῦ. Γι αὐ­τὸ καὶ μό­νο σᾶς ἀ­ναγ­κά­ζουν νὰ πε­ρι­τέ­μνε­σθε. Κι αὐ­τὸ ἀ­πο­δει­κνύ­ε­ται ἀ­πὸ τὸ ὅ­τι οὔ­τε κι αὐ­τοί πού ἔ­χουν πε­ρι­τμη­θεῖ τη­ροῦν τὶς τε­λε­τουρ­γι­κὲς δι­α­τά­ξεις τοῦ νό­μου, τὶς κα­θάρ­σεις δη­λα­δὴ καὶ τὶς ζω­ο­θυ­σί­ες· ἀλ­λά θέ­λουν νὰ πε­ρι­τέ­μνε­σθε ἐ­σεῖς γιά νά καυ­χη­θοῦν αὐ­τοὶ γιὰ τὴ δι­κή σας σάρ­κα. Θέ­λουν δη­λα­δὴ νὰ καυ­χη­θοῦν ὅ­τι σᾶς ἔ­πει­σαν νὰ δε­χθεῖ­τε τὴν πε­ρι­το­μή. Ἐ­γὼ ὅ­μως δὲν κι­νοῦ­μαι ἀ­πὸ τέ­τοι­α ἁ­μαρ­τω­λὰ ἐ­λα­τή­ρια. Πο­τὲ νὰ μὴ συμ­βεῖ ἐ­γώ νὰ καυ­χη­θῶ γιὰ τί­πο­τε ἄλ­λο πα­ρὰ μό­νο γιὰ τὸ ὅ­τι ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς γιὰ χὰ­ρη μου πῆ­ρε μορ­φὴ δού­λου καὶ σταυ­ρώ­θη­κε γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α μου. Μό­νο καύ­χη­μά μου εἶ­ναι ὁ σταυ­ρι­κὸς θά­να­τος τοῦ Κυ­ρί­ου. Καὶ μὲ τὴν πί­στη στὸ θά­να­τό του αὐ­τόν ἔ­χει νε­κρω­θεῖ κι ἔ­χει χά­σει τὴ δύ­να­μή του ὁ κό­σμος γιά μέ­να. Ἀλ­λά κι ἐ­γώ ἔ­χω νε­κρω­θεῖ γιὰ τὸν κό­σμο. Εἶ­μαι νε­κρω­μέ­νος γιὰ τὸν κό­σμο, καὶ τί­πο­τε ἀ­π’ αὐ­τόν δὲν μὲ δε­λε­ά­ζει οὔ­τε μὲ φο­βί­ζει. Δι­ό­τι στὴν κοι­νω­νί­α καὶ τὴν ἕ­νω­ση μὲ τὸν Χρι­στὸ οὔ­τε ἡ πε­ρι­το­μή ἔ­χει κα­μί­α ἀ­ξί­α οὔ­τε ἡ ἀ­κρο­βυ­στί­α, ἀλ­λά ἰ­σχύ­ει νέ­α κτί­ση καὶ δη­μι­ουρ­γί­α. Ἡ και­νὴ αὐ­τὴ κτί­ση εἶ­ναι ἡ ἀ­να­γέν­νη­ση πού δί­νει ὁ Χρι­στὸς σὲ κά­θε πι­στὸ μὲ τὴ δύ­να­μη τῆς ἀ­πο­λυ­τρω­τι­κῆς του σταυ­ρι­κῆς θυ­σί­ας. Καὶ ὅ­σοι θ' ἀ­κο­λου­θή­σουν τὴ δι­δα­σκα­λί­α αὐ­τὴ γιά τή νέ­α κτί­ση καὶ θὰ τὴν ἔ­χουν ὡς μέ­τρο καὶ ὑ­πό­δειγ­μα γιὰ νὰ συμ­μορ­φώ­σουν τὴ ζω­ὴ τους μ' αὐ­τή, ἂς ἔ­χουν ἐ­πά­νω τους τὴν εἰ­ρή­νη καὶ τὸ ἔ­λε­ος· ἀλ­λά καὶ γε­νι­κό­τε­ρα ὅ­λος ὁ νέ­ος Ἰσ­ρα­ὴλ τῆς χά­ρι­τος, ὁ νέ­ος λα­ὸς πού μὲ τὴν πί­στη ἔ­γι­νε ἐ­κλε­κτὸς στὸ Θε­ὸ καὶ ἀν­τι­κα­τά­στη­σε τόν πα­λαι­ό κα­τὰ σάρ­κα Ἰσ­ρα­ήλ. Στὸ ἑ­ξῆς ἂς μὴ μοῦ δη­μι­ουρ­γεῖ κα­νεὶς κό­πους καί ἐ­νο­χλή­σεις, ζη­τών­τας ἀ­πὸ μέ­να νὰ ἀ­πο­λο­γοῦ­μαι γιά ὅ­σα κά­νω. Δι­ό­τι ἐ­γώ βα­στά­ζω στὸ σῶ­μα μου τὰ ση­μά­δια τῶν πλη­γῶν πού δέ­χθη­κα γιὰ τὸν Κύ­ριο Ἰ­η­σοῦ. Καί οἱ πλη­γές μου αὐ­τὲς εἶ­ναι ἡ ἀ­πο­λο­γί­α μου.
Σᾶς εὔ­χο­μαι, ἀ­δελ­φοί, ἡ χά­ρις τοῦ Κυ­ρί­ου μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ νὰ ἐ­νι­σχύ­ει καὶ νὰ ἐν­δυ­να­μώ­νει τὶς πνευ­μα­τι­κές σας δυ­νά­μεις, ὥ­στε νὰ δι­α­τη­ρεῖ­τε πάν­το­τε τόν ἁ­για­σμὸ πού σᾶς ἔ­δω­σε τὸ Ἅ­γιον Πνεῦ­μα. Ἀ­μήν.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Εἶπεν ὁ Κύριος. οὐ­δεὶς ἀ­να­βέ­βη­κεν ες τν οὐ­ρα­νὸν ε μ κ το οὐ­ρα­νοῦ κα­τα­βάς, υἱ­ὸς το ἀν­θρώ­που ὁ ν ν τ οὐ­ρα­νῷ. κα κα­θὼς Μω­ϋ­σῆς ὕ­ψω­σε τν ὄ­φιν ἐν τ ἐ­ρή­μῳ, οὕ­τως ὑ­ψω­θῆ­ναι δε τν υἱ­ὸν το ἀν­θρώ­που, ἵ­να πς πι­στε­ύ­ων ες αὐ­τὸν μ ἀ­πό­λη­ται ἀλ­λ' ἔ­χῃ ζω­ὴν αἰ­ώ­νι­ον. Οὕ­τω γρ ἠ­γά­πη­σεν ὁ Θε­ὸς τν κό­σμον, ὥ­στε τν υἱ­ὸν αὐ­τοῦ τν μο­νο­γε­νῆ ἔ­δω­κεν, ἵ­να πς πι­στε­ύ­ων ες αὐ­τὸν μ ἀ­πό­λη­ται ἀλ­λ' ἔ­χῃ ζω­ὴν αἰ­ώ­νι­ον. ο γρ ἀ­πέ­στει­λεν ὁ Θε­ὸς τν υἱ­ὸν αὐ­τοῦ ες τν κό­σμον ἵ­να κρί­νῃ τν κό­σμον, ἀλλ' ἵ­να σω­θῇ κό­σμος δι' αὐ­τοῦ. 
                                        (Ἰωάν. γ΄[3] 13 – 17)

ΛΟ­ΓΟΣ ΣΤΟ ΕΥ­ΑΓ­ΓΕ­ΛΙΟ
Ο ΧΡΙ­ΣΤΟΣ ΕΙ­ΝΑΙ ΠΑ­ΝΑ­ΓΑ­ΘΟΣ ΣΩ­ΤΗΡΑΣ
«Οὐκ ἀ­πέ­στει­λεν ὁ Θε­ὸς τὸν υἱ­ὸν αὐ­τοῦ εἰς τὸν κό­σμον ἵ­να κρί­νῃ τὸν κό­σμον, ἀλ­λ’ ἵ­να σω­θῇ ὁ κό­σμος δι’ αὐ­τοῦ»
Πα­νί­σχυ­ρο ἡ­γε­μό­να φαν­τά­ζον­ταν οἱ Ἰ­ου­δαῖ­οι τὸν Μεσ­σί­α. Τὸν πε­ρί­με­ναν νὰ ἔλ­θει ὅ­πως οἱ ἀρ­χαῖ­οι βα­σι­λεῖς γιά νὰ δι­ώ­ξει τούς Ρω­μαί­ους κατακτητές καί να τιμωρήσει τά εἰ­δω­λο­λα­τρι­κὰ ἔ­θνη.
Ἀλλ’ ὁ Κύ­ριος, ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱός τοῦ Θεοῦ,  ἦλ­θε πο­λὺ δι­α­φο­ρε­τικά. Πλή­ρης στορ­γῆς καὶ ἀ­γά­πης συγκατέβηκε ἀ­πὸ τὸ ὕψος τῆς δόξας Του ὄ­χι γιά νὰ τι­μωρήσει, ἀλλά γιά νά σώσει ἀπό τήν ἁ­μαρ­τί­α τὰ πλά­σμα­τά Του.
Αὐ­τὴ τὴν ἀ­λή­θεια τόνισε στόν Νι­κό­δη­μο ὁ Κύ­ριος κα­τὰ τὴν ἀρχή ἀ­κό­μη τῆς δημόσιας δράσης Του. Σ’ αὐ­τὴ ἂς ἐγκύψουμε κι ἐμεῖς γιά νά δοῦμε πρῶ­το μὲν πῶς φάνηκε αὐ­τὸ στή ζωή τοῦ Κυ­ρί­ου, καί στή συνέχεια ποιά σημασία ἔ­χει γιά τὸν ἀ­γώ­να μας.
1. Πῶς φάνηκε ὡς στορ­γι­κὸς Λυτρωτής.  Μιά προ­σε­κτι­κὴ με­λέ­τη τῆς ζωῆς τοῦ Κυ­ρί­ου ἀ­πο­δει­κνύ­ει καὶ πεί­θει πράγ­μα­τι ὅ­τι δὲν ἦλθε ὡς δυ­νά­στης, Κρι­τὴς καὶ τι­μω­ρός, ἀλλ’  ὡς εὔσπλαχνος Σωτῆρας τῶν ἀν­θρώ­πων.
Ἀ­πὸ τὴν πρώ­τη στιγ­μὴ τῆς Γέννησής Του καὶ τῆς θεί­ας Ἐ­πι­φάνειάς Του ἐπί γῆς ἔ­δει­ξε κα­θα­ρὰ ὅτι δὲν ἔρ­χε­ται ὡς Ἰ­σχυ­ρὸς Θε­ός, πού εἶ­ναι, μὲ τὴ δό­ξα του, γιά νά ἀποδώσει δικαιοσύνη, ἀλλ’ ἔρ­χε­ται ἤ­πια καὶ τα­πει­νὰ γιά νά συγκινήσει καί ἀφυπνίσει τίς ψυ­χές, γιὰ νὰ τὶς ἐπιστρέψει στόν ὀρθό δρόμο καί τή σωτηρία.
Ἀρ­γό­τε­ρα, μὲ τὸ δη­μό­σιο ἔργο Του φάνηκε αὐτό καθαρότερα. ­Τὸν πα­ρα­λυ­τι­κό τῆς Κα­περ­να­οὺμ καὶ τὸν πα­ρά­λυ­το τῆς Βη­θεσ­δᾶ, πού ἀ­πὸ ἁ­μαρ­τί­ες τους τιμωροῦνταν καί ὑπέφεραν, δὲν τοὺς ἐ­πέ­πλη­ξε, τούς θεράπευσε. Τόσο στήν ψυχή, ὅ­σο καί στό σῶ­μα. Καὶ μὲ πολ­λὴ στορ­γὴ τοὺς ὑπόδειξε τὸν με­γά­λο κίν­δυ­νο τῆς ἁ­μαρ­τί­ας, γιά νά φυλαχθοῦν καὶ στὸ μέλ­λον ἀ­πὸ αὐ­τόν.
Ἄλ­λες ψυ­χὲς βου­τηγ­μέ­νες στὴν ἁ­μαρ­τί­α, πού οἱ Φαρισσαῖοι θεωροῦσαν αὐ­το­νό­η­το ὅ­τι ἔ­πρε­πε νὰ κα­τα­δι­κα­στοῦν καὶ τι­μω­ρη­θοῦν σκλη­ρά, ὁ Χρι­στὸς τὶς εἵλκυε σέ μετάνοια καί τίς συγχωροῦσε, τίς ἀ­θώ­ω­νε (Λουκ. ζ'[7] 39, Ἰω. η΄[8] 3).
Ἀ­κό­μη καὶ τοὺς ἴδιους τούς σκληρυμμένους φα­ρι­σαί­ους καὶ τόν προδότη Ἰούδα δὲν ἔ­σπευ­σε νὰ τοὺς τιμωρήσει, ὅ­πως θὰ ἦταν δίκαιο, ἀλλά τοὺς ἔ­δι­δε διαρκῶς ἀ­φορ­μὲς πρός μετάνοια, αἰ­σθα­νό­με­νος βα­θύ πόνο ἀ­γά­πης «ἐ­πὶ τῇ πωρώσει τῆς καρ­δί­ας αὐ­τῶν» (Μαρκ. γ'[3[ 5).
Ἡ σπουδαιότερη ὅ­μως καὶ πιὸ συγ­κλο­νι­στι­κὴ ἀ­πό­δειξη τῆς στορ­γῆς τοῦ Σω­τῆ­ρος εἶ­ναι αὐ­τὸς ὁ Τί­μιος Σταυ­ρός Του, τὸν ὁποῖο τὴν ἐρχόμενη Πέμπτη μὲ πολ­λὴ εὐλάβεια θά προσκυνήσουμε. Ἐκεῖ πάνω ὁ Δί­και­ος Κρι­τὴς δέ­χθη­κε νὰ παρουσιασθεῖ κρι­νό­με­νος καὶ κατάκριτος. Ἀν­τὶ νὰ τιμωρήσει δέ­χθη­κε νὰ τι­μω­ρηθεῖ, γιά νὰ σω­θοῦν καὶ νὰ μὴ κα­τα­στρα­φοῦν τὰ πλά­σμα­τά Του.
     Ἀλλ’ αὐτή ἡ στάση τοῦ Κυ­ρί­ου ἔ­χει νὰ πεῖ πολλά γιά τόν ἀ­γώ­να μας.
2. Ποιά ἡ σημασία της γιά μᾶς. Ὁ Κύ­ριος ἦλ­θε ὄ­χι γιά νά κρίνει, ἀλλά γιά νά σώσει τὸν κό­σμο. Τὸ εἶ­πε στόν Νι­κό­δη­μο ἀρχικά. Τό ἐπανέλαβε καί ἄλ­λες φο­ρὲς κα­τό­πιν (Ἰω. η΄[8] 15, ιβ΄[12] 47). Τὸ ἀ­πέδειξε πε­ρί­τρα­να μὲ τὴ ζω­ή Του.
Ἑ­πο­μέ­νως ὅ­ταν ἑτοιμαζόμαστε γιά τήν Ἱερά Ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση, ὅ­ταν ἀναλογιζόμαστε τὶς πολ­λὲς καὶ ποι­κί­λες ἁ­μαρ­τί­ες μας, μὴ ἐ­πι­τρέψουμε πο­τὲ στὸν ἑ­αυ­τό μας νὰ καταληφθεῖ ἀ­πὸ ἀγωνία, φό­βο ἢ ντροπή καί δισταγμό. «Πῶς νὰ τὰ ­πῶ στόν πνευ­μα­τι­κό;» λέ­νε με­ρι­κοί. «Εἶ­ναι τό­σο βα­ρειὰ τὰ σφάλ­μα­τά μου! Θὰ μὲ συγχωρήσει ἆραγε ὁ Θε­ός;» Ναί, ὁ­τι­δή­πο­τε καὶ νὰ ἔχει συμβεῖ, θὰ μᾶς συγχωρήσει ὁ Θε­ός, ὅ­ταν εἰ­λι­κρι­νὰ με­τα­νο­ή­σου­με καὶ ἐ­ξο­μο­λο­γη­θοῦ­με. Γι’ αὐ­τὸ τό λόγο ἄλ­λω­στε συ­νέ­στη­σε τὸ ἱ­ε­ρὸ Μυ­στή­ριο τῆς Ἐξομολόγησης. Γιά νά μᾶς ἀθωώνει, ὄ­χι νὰ μᾶς κα­τα­δικάζει καί τιμωρεῖ. Καὶ γι’ αὐ­τὸ με­τα­νο­η­μέ­νοι καὶ συν­τε­τριμ­μέ­νοι, ἀλλά καὶ μὲ ἐλ­πί­δα καὶ θάρ­ρος καὶ εἰλικρίνεια πρέ­πει νὰ προσερχόμαστε στήν Ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση.
Ἐ­ὰν δὲ κά­ποι­α φορά συμβεῖ νά ἀναβάλει γιά λίγο ὁ πνευ­μα­τι­κὸς τὴν προ­σέ­λευ­σή μας στή θεί­α Κοι­νω­νί­α, μὴ θε­ω­ρή­σου­με ὅ­τι μᾶς τι­μω­ρεῖ. Ἀ­πὸ ἀγάπη, πού τοῦ ὑ­πα­γο­ρεύ­ει ἡ ἀ­γά­πη τοῦ Σω­τῆ­ρος Χριστοῦ, ἐ­νερ­γεῖ, ὥ­στε ἀ­κό­μη πε­ρισ­σό­τε­ρο νὰ βο­η­θη­θοῦ­με, καὶ ἡ θεί­α Κοι­νω­νί­α νὰ γίνει ὄν­τως πη­γὴ εὐ­φρο­σύ­νης καὶ πνευ­μα­τι­κῆς βο­ήθειας.
Μὲ αὐ­τὴ δὲ τὴν πε­ποί­θη­ση θά μποροῦμε καί ἄλ­λους ἀ­δελ­φούς μας νὰ βο­η­θοῦ­με καὶ νὰ στη­ρί­ζου­με. Ὅ­ταν ὁ Πει­ρα­στὴς προσπαθεῖ νὰ τοὺς βυθίσει σέ σκέ­ψεις ἀπόγνωσης, νὰ τοὺς βε­βαι­ώ­νου­με ὅ­τι «ὁ Θε­ὸς ἡμῶν ἐλεεῖ» (Ψαλμ. ρι­δ'[114] 5). Μὲ τὰ λό­για καὶ μὲ τὴν στά­ση μας νὰ δεί­χνου­με ὅ­τι μέ­σα στὴν Ἐκ­κλη­σί­α δὲν ὑ­πάρ­χει κατάκριση, ἀλλά εὐ­σπλαγ­χνί­α, ἀ­γά­πη, ἄφεση γιά ὅ­λους τούς μετανοοῦντες.
Θά ἦταν παράλειψη, ἄν δέν σημειώναμε ὅτι ὁ Κύ­ριος «οἰ­κο­νο­μι­κῶς», δη­λα­δὴ προ­σω­ρι­νά καί πρός βοήθεια μας ἀ­πο­φεύ­γει νὰ κρίνει καί νά καταδικάσει τὸν κό­σμο, δί­δον­τάς μας ἔ­τσι εὐ­ρὺ πε­ρι­θώ­ριο μετάνοιας. Θά ἔλθει ὅ­μως ἡ ὥ­ρα, πού θά παρουσιασθεῖ πιά ὡς Κρι­τὴς καὶ θὰ ζη­τήσει λόγο. Ὄ­χι μό­νον γιὰ τὶς πολ­λὲς ἄλ­λες ἁ­μαρ­τί­ες μας, ἀλ­λά καὶ γιὰ τὴν τυ­χὸν ἀ­μέ­λεια μας ν' ἀν­τα­πο­κρι­θοῦ­με στή μα­κρο­θυ­μί­α καί ἀγάπη Του.
Λοι­πόν, εὐ­και­ρί­α μο­να­δι­κὴ βρίσκεται μπροστά μας. Ἡ στορ­γι­κὴ ἀγ­κά­λη τοῦ Θε­οῦ εἶ­ναι ἀ­νοι­κτή. Ἂς μὴ κα­θυ­στε­ροῦ­με. Ὁ αἱματωμένος Τί­μιος Σταυ­ρὸς μᾶς πεί­θει τό­σο δυ­να­τά, τό­σο συγ­κι­νη­τι­κά. Μᾶς ἐν­θαρ­ρύ­νει. Ἂς προ­σέλθουμε μέ συν­τρι­βὴ καὶ μετάνοια, γιά ν’ ἀπολαύσουμε στοργή, ἄφεση καί σωτηρία.

     (Δι­α­σκευ­ὴ ἀ­πὸ πα­λαι­ὸ τό­μο τοῦ Πε­ρι­ο­δι­κοῦ «Ο ΣΩ­ΤΗΡ»)

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
(3 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017)

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ
Ἀδελφοί, γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε· πάντα ὑμῶν ἐν ἀγάπῃ γενέσθω. Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί· οἴδατε τὴν οἰκίαν Στεφανᾶ, ὅτι ἐστὶν ἀπαρχὴ τῆς ᾽Αχαΐας καὶ εἰς διακονίαν τοῖς ἁγίοις ἔταξαν ἑαυτούς· ἵνα καὶ ὑμεῖς ὑποτάσσησθε τοῖς τοιούτοις καὶ παντὶ τῷ συνεργοῦντι καὶ κοπιῶντι. Χαίρω δὲ ἐπὶ τῇ παρουσίᾳ Στεφανᾶ καὶ Φορτουνάτου καὶ ᾽Αχαϊκοῦ, ὅτι τὸ ὑμέτερον ὑστέρημα οὗτοι ἀνεπλήρωσαν· ἀνέπαυσαν γὰρ τὸ ἐμὸν πνεῦμα καὶ τὸ ὑμῶν. ἐπιγινώσκετε οὖν τοὺς τοιούτους. ᾽Ασπάζονται ὑμᾶς αἱ ἐκκλησίαι τῆς ᾽Ασίας. ἀσπάζεται ὑμᾶς ἐν Κυρίῳ πολλὰ ᾽Ακύλας καὶ Πρίσκιλλα σὺν τῇ κατ᾽ οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίᾳ. Ἀσπάζονται ὑμᾶς οἱ ἀδελφοὶ πάντες. ᾽Ασπάσασθε ἀλλήλους ἐν φιλήματι ἁγίῳ. Ὁ ἀσπασμὸς τῇ ἐμῇ χειρὶ Παύλου. Εἴ τις οὐ φιλεῖ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἤτω ἀνάθεμα μαραν αθά. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ᾽Ιησοῦ Χριστοῦ μεθ᾽ ὑμῶν. Ἡ ἀγάπη μου μετὰ πάντων ὑμῶν ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ. Ἀμὴν.
                                           (Α΄ Κορ. ιστ΄[16] 13 – 24)

ΕΡ­ΜΗ­ΝΕΙΑ (Π.Ν.ΤΡΕΜ­ΠΕ­ΛΑ)
Ἀδελφοί, προσέχετε σάν ἄγρυπνοι φρουροί. Μένετε στερεοί καὶ ὄρθιοι στὴν πίστη. Νὰ ἀγωνίζεστε σάν ἄνδρες γενναῖοι. Πάρτε δύναμη καὶ θάρρος. Ὁλα ὅσα κάνετε, ἂς γίνονται μὲ ἀγάπη. Σᾶς ἀπευθύνω τώρα καὶ μιὰ ἄλλη παράκληση, ἀδελφοί. Γνωρίζετε τὸ σπιτικὸ τοῦ Στεφανᾶ, ὅτι εἶναι ἡ οἰκογένεια ποὺ πρώτη στὴν Ἀχαΐα πίστεψε στὸ Χριστό καὶ ἀφιέρωσαν τὸν ἑαυτό τους στὸ νὰ ὑπηρετοῦν τούς Χριστιανούς. Σᾶς παρακαλῶ λοιπὸν νὰ ὑποτάσσεστε κι ἐσεῖς σὲ τέτοιους διακεκριμένους Χριστιανούς, ὅπως καὶ σὲ κάθε ἄλλον ποὺ συνεργάζεται καὶ κοπιάζει σὲ μία τόσο θεάρεστη διακονία. Χαίρομαι πάντως, διότι εἶναι παρόντες ἐδῶ ὁ Στεφανᾶς καὶ ὁ Φουρτουνάτος καὶ ὁ Ἀχαϊκός. Διότι αὐτοὶ ἀναπλήρωσαν τὸ κενὸ ποὺ αἰσθάνομαι, ἐπειδὴ δὲν σᾶς ἔχω κοντά μου. Διότι μὲ τὶς πληροφορίες καὶ τὶς εἰδήσεις τους ἀνέπαυσαν τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου, καὶ μὲ τὴν ἐπιστολή μου αὐτή ποὺ θὰ σᾶς φέρουν, εἶμαι βέβαιος ὅτι θὰ ἀναπαύσουν καὶ τὰ βάθη τῆς δικῆς σας ψυχής. Τέτοιους Χριστιανοὺς λοιπὸν νὰ τοὺς ἐκτιμᾶτε καὶ νὰ ἀναγνωρίζετε τὴν ἀξία τους. Σᾶς στέλνουν ἐγκάρδιους χαιρετισμοὺς οἱ Ἐκκλησίες τῆς Ἀσίας. Σᾶς στέλνουν πολλοὺς χαιρετισμοὺς ἐν Κυρίῳ ὁ Ἀκύλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα μαζὶ μὲ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ συνάζονται στὸ σπίτι τους. Σᾶς στέλνουν ἐγκάρδιους χαιρετισμοὺς ὅλοι οἱ ἀδελφοί. Ἀσπασθεῖτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ φίλημα ἅγιο. Ό χαιρετισμὸς αὐτὸς γράφηκε ἀπό μένα τὸν Παῦλο μὲ τὸ ἴδιό μου τὸ χέρι. Ἐάν κανείς δὲν ἀγαπᾶ μὲ τὴν καρδιὰ του τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, ἂς εἶναι χωρισμένος ἀπό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Κύριος θὰ ἔλθει καὶ θὰ καταδικάσει κάθε ἀναθεματισμένο. Σᾶς εὔχομαι ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ εἶναι μαζί σας. Ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπη μου ἂς εἶναι μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.

ΤΟ ΙΕΡΟ  ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· ἄνθρωπος τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησεν πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς, καὶ ἀπεδήμησεν. ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ. καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν. πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως. ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου. οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν. ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; λέγουσιν αὐτῷ· Κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν;   
                                            (Ματθ. κα΄[21] 33 – 42)

ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
 «Λί­θον ὅν ἀ­πε­δο­κί­μα­σαν οἱ οἰ­κο­δο­μο­ῦν­τες,
οὗ­τος ἐγενήθη εἰς κε­φα­λήν γω­νί­ας».
Οἱ κα­κοί γε­ωρ­γοί τῆς ὡ­ραί­ας πα­ρα­βο­λῆς το­ῦ Κυ­ρί­ου, δέν εἶ­ναι ἄλ­λοι ἀ­πό τους ἄ­νο­μους καί ἀ­σε­βεῖς ἄρ­χον­τες τῶν Ἰ­ου­δαί­ων. Ὁ Κύ­ριος το­ῦ ἀμ­πε­λιοῦ, ὁ Θε­ός, ὕ­στε­ρα ἀ­πό τούς προ­φῆ­τες ἔ­στει­λε τό Μο­νο­γε­νῆ Του Υἱ­ό, ἀλλά τόν ἔ­βγα­λαν ἔ­ξω ἀ­πό τήν Ἱ­ε­ρου­σα­λήμ καί Τόν σταύ­ρω­σαν. Ἔ­γι­ναν θε­ο­κτό­νοι καί Χρι­στο­κτό­νοι. Κα­τα­δί­κα­σαν ὅ­μως οἱ ἴ­διοι τόν ἑ­αυ­τό τους, λέ­γον­τες πώς ὁ οἰ­κο­δε­σπό­της, ὁ Θε­ός, «κα­κούς κα­κῶς ἀ­πο­λέ­σει, καί τόν ἀμ­πε­λῶ­να ἐκ­δώ­σεται ἄλ­λοις γε­ωρ­γοῖς». Τε­λει­ώ­νον­τας ὁ Ἰ­η­σοῦς τήν πα­ρα­βο­λή, ρώ­τη­σε: «Δέν ἔ­χε­τε δι­α­βά­σει τή Γρα­φή πού λέ­ει ὅ­τι, τό λι­θά­ρι πού οἱ κτί­στες τό πα­ρα­μέ­ρι­σαν σάν ἀ­κα­τάλ­λη­λο καί ἄ­χρη­στο, ἔ­γι­νε τό ἀγ­κω­νά­ρι καί τό θε­μέ­λιο τῆς ὅ­λης οἰ­κο­δο­μῆς;» Αὐ­τός πού ἀρ­νή­θη­καν καί θα­νά­τω­σαν οἱ Ἰ­ου­δαῖ­οι, ἔ­γι­νε τό θε­μέ­λιο κι ἡ Κε­φα­λή κι ὁ Ἀρ­χη­γός τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.
Τί κι ἄν οἱ ἐ­χθροί Του ἀ­μεί­λι­κτο Το­ῦ κή­ρυ­ξαν τόν πό­λε­μο; Νι­κη­τής εἶ­ναι πάν­τα ὁ Ἰησοῦς. Οἱ ἐ­χθροί Του συν­τρί­βον­ται καί χά­νον­ται. Πέ­φτουν κι ἐ­ξα­φα­νί­ζον­ται.

α) ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΑ
Ἀπ’ τά σπάρ­γα­νά του ὁ Ἰησοῦς θά γί­νει ὁ στό­χος τῶν φαύ­λων καί τῶν ἀ­πο­στα­τῶν. Ἀ­πό τή φάτ­νη ὡς τόν σταυ­ρό λυσ­σα­σμέ­να σκυ­λιά θά Τόν κυ­νη­γοῦ­νε. «Ταῦ­ροι πί­ο­νες» θά Τόν πε­ρι­βάλ­λουν. Βα­σι­λιά­δες καί ἀρ­χι­ε­ρεῖς, γραμ­μα­τεῖς καί φα­ρι­σα­ῖοι, νο­μι­κοί καί Σαδ­δου­κα­ῖ­οι, θά ζη­τᾶ­νε νά Τόν πα­γι­δέ­ψουν καί νά Τόν θα­να­τώ­σουν. Ἀ­π' τή Βη­θλε­έμ ὡς τό Γολ­γο­θά θά γί­νει ὁ κα­τα­ζη­τού­με­νος τῶν ἐχθρῶν Του.
Καί μό­νο ὅ­σο ζοῦ­σε; Γιά εἴ­κο­σι αἰ­ῶ­νες εἶ­ναι «ση­με­ῖ­ον ἀν­τι­λε­γό­με­νον». Γιά εἴ­κο­σι αἰ­ῶ­νες ἀ­πο­δο­κι­μά­ζε­ται καί χλευ­ά­ζε­ται καί πο­λε­μεῖ­ται. Πό­λε­μος με­γά­λος. Πό­λε­μος σκλη­ρός. Πό­λε­μος μυ­ριά­δων ἐ­ναν­τί­ον Ἑ­νός. Πό­λε­μος μέ αἷ­μα, ἀλλά καί πό­λε­μος μέ με­λά­νι. Τόν πό­λε­μο τοῦ­το τόν προεῖπε ὁ πρε­σβύ­της Συ­με­ών. Ἀφοῦ εὐ­χα­ρί­στη­σε καί δό­ξα­σε τόν Θε­ό πού τόν ἀ­ξί­ω­σε νά ἰ­δεῖ τὸν Σω­τή­ρα τοῦ κό­σμου, γυ­ρί­ζον­τας πρός τή Μα­ριάμ, τή μη­τέ­ρα τοῦ Ἰησοῦ, εἶ­πε: «Ἰ­δού οὗ­τος κεῖ­ται εἰς πτῶ­σιν καί ἀ­νά­στα­σιν πολ­λῶν ἐν τῷ Ἰσ­ρα­ήλ, καί εἰς ση­με­ῖ­ον ἀν­τι­λε­γό­με­νον» (Λουκ. β' 34). Ὅ­σοι δέ θά Τόν πι­στέ­ψουν, θά πέ­σουν καί θά χα­θοῦν ἀ­πό τό πρό­σω­πο τῆς γῆς. Ὅ­σοι ὅ­μως Τόν πι­στέ­ψου­νε θ' ἀ­να­στη­θοῦν καί θά ἐ­λευ­θε­ρω­θοῦν ἀπό τήν ἁ­μαρ­τί­α.
Ἡ ἔ­λευ­ση τοῦ Χριστοῦ στόν κό­σμο δέν εἶ­χε ὁ­μοι­ό­μορ­φο ἀ­πο­τέ­λε­σμα σ' ὅ­λους. Ἀ­νά­λο­γα μέ τήν ἐ­λεύ­θε­ρη ἀ­πο­δο­χή τῶν ἀν­θρώ­πων, ἄλ­λοι χά­νον­ται καί ἄλ­λοι σώ­ζον­ται. Ἄλ­λοι πέ­φτουν καί ἄλ­λοι ση­κώ­νον­ται. Ὅ­σοι ἐ­λεύ­θε­ρα ἀν­τι­τάσ­σον­ται στή σω­τη­ρί­α πού τούς προ­σφέ­ρει ὁ Χρι­στός, τό­τε γι' αὐ­τούς ὁ Ἰησοῦς εἶ­ναι «λί­θος προ­σκόμ­μα­τος καί πέ­τρα σκαν­δά­λου». Ἀλοίμονο σ’ ἐ­κεί­νους πού θά τά βά­λουν μέ τόν Κύ­ριο! Ἀλοίμονο σ' ἐ­κεί­νους πού θά πο­λε­μή­σουν τόν Ἰ­η­σοῦ καί θά πέ­σουν ἐ­πά­νω Του! Θά γί­νουν συντρίμια. Θά γί­νουν στά­χτη. «Ὁ πεσών ἐπί τόν λί­θον τοῦ­τον συ­ν­θλα­σθή­σε­ται ἐφ’ ὅν δ' ἄν πέ­σῃ λικ­μή­σει αὐ­τόν» (Ματθ. κα' 44).
Ἡ ἔ­λευ­ση τοῦ Μεσ­σί­α δη­μι­ουρ­γεῖ ἀ­να­πό­φευ­κτα κρί­σεις καί χω­ρι­σμούς καί δι­αι­ρέ­σεις. Ἄλ­λοι δέ­χον­ται τό φῶς· ἄλ­λοι ὅ­μως «ἠγάπησαν τό σκό­τος μᾶλ­λον ἤ τό φῶς». Γιά πολ­λούς ὁ Χρι­στός εἶ­ναι «ὀσμή ζω­ῆς εἰς ζω­ήν». Πό­σο ὅ­μως θλι­βε­ρό εἶ­ναι νά ἀ­να­λο­γί­ζε­ται κα­νείς ὅ­λους ἐ­κεί­νους, γιά τούς ὁ­ποί­ους τό Εὐ­αγ­γέ­λιο εἶ­ναι «ὀσμή θα­νά­του εἰς θά­να­τον!» Γιά τούς πι­στούς ὁ Χρι­στός εἶ­ναι θαῦ­μα πού σώ­ζει καί ζω­ο­ποι­εῖ. Γιά τούς ἄ­πι­στους εἶ­ναι θαῦ­μα «ἀν­τι­λεγό­μενον». Γιά τούς πι­στούς ὁ Χρι­στός εἶ­ναι Θε­άν­θρω­πος. Γιά τούς ἄ­πι­στους εἶ­ναι ἄν­θρω­πος. Ἄλ­λοι χτί­ζουν τῆς ψυ­χῆς τους τό οἰ­κο­δό­μη­μα στό θεῖ­ο τοῦ­το ἀγ­κω­νά­ρι, πού λέ­γε­ται Σω­τή­ρας καί Λυ­τρω­τής, κι ἄλ­λοι χτί­ζουν πε­τών­τας καί πε­ρι­φρο­νών­τας τό ἀγ­κω­νά­ρι. Ὅποιος χτί­ζει πά­νω στή χρυ­σή βά­ση τοῦ Ἰησοῦ, χτί­ζει γιά τήν αἰ­ω­νι­ό­τη­τα. Χτί­ζει γιά τήν ἀ­θα­να­σί­α.

β) ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ
Ὁ Ἰησοῦς εἶ­ναι τό κέν­τρο τῆς ἱ­στο­ρί­ας. Εἶ­ναι τό θε­μέ­λιο το­ῦ πο­λι­τι­σμοῦ. Εἶ­ναι ὁ Με­γά­λος Κα­τα­κτη­τής. Εἶ­ναι ὁ Βα­σι­λιάς τ' οὐ­ρα­νοῦ πού κα­τοι­κεῖ στίς καρ­δι­ές. Εἶ­ναι ὁ Ἥ­λιος πού φω­τί­ζει καί θερ­μαί­νει. Ὅποιος τόν Ἰ­η­σοῦ πο­λε­μᾶ, μοιά­ζει μ' ἐ­κεῖ­νο πού θέ­λει νά σβή­σει τόν ἥ­λιο. Δί­χως τόν Ἰ­η­σοῦ, εἶ­ναι ἁ­πλω­μέ­νο σκο­τά­δι, ἄ­γνοι­α, δυ­στυ­χί­α. Δί­χως τόν Ἰησοῦ, ση­μαί­νει κα­ρά­βι χω­ρίς πλοί­αρ­χο, σπί­τι χω­ρίς θε­μέ­λιο, κῆ­πος χω­ρίς νε­ρό, βάρ­κα χω­ρίς κου­πιά, μέ­ρα χω­ρίς ἥ­λιο.
Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ἀ­σύγ­κρι­τος τῶν ψυ­χῶν σα­γη­νευ­τής. Τόν ὕ­μνη­σαν οἱ με­γά­λοι ποι­η­τές. Τόν τρα­γού­δη­σαν οἱ μου­σουρ­γοί μέ τίς γλυ­κό­φθογ­γες συν­θέ­σεις τους. Δι­ά­ση­μοι ἀρ­χι­τέ­κτο­νες Τοῦ ἔ­στη­σαν πε­ρί­λαμ­πρα τῆς τέ­χνης μνη­μεῖ­α. Οἱ καλ­λι­τέ­χνες Τοῦ ἀ­φι­έ­ρω­σαν ἀ­ρι­στουρ­γή­μα­τα τοῦ ὑ­πέ­ρο­χου χρωστήρα τους. Οἱ μύ­στες τῆς σο­φί­ας καί τῆς ἐ­πι­στή­μης ἄν­τλη­σαν δύ­να­μη καί φω­τι­σμό. Ὁ Ἰησοῦς δέν ἦρ­θε μέ μι­σθο­φο­ρι­κά στρα­τεύ­μα­τα. Δέν εἶ­χε κά­τω ἀ­πό τίς δι­α­τα­γές Του στρα­τη­γούς καί στρα­τάρ­χες. Ἀν­τί­θε­τα, ὅ­λοι τόν πα­ρα­κο­λου­θοῦν μέ δυ­σπι­στί­α καί φθό­νο καί κα­χυ­πο­ψί­α. Τόν ὀ­νο­μά­ζουν «πλά­νο» καί Τόν θε­ω­ροῦν δαι­μο­νόπληκτο. Φτά­νουν ἀ­κό­μα στό ση­μεῖ­ο νά ποῦνε πώς «ἐξέστη», ὅ­τι ἔ­χα­σε, δη­λα­δή, τά λο­γι­κά Του (Μαρκ. γ' 21).
Ὁ Χρι­στός, ὡ­στό­σο, ὅ­σο δι­ώ­κε­ται, τό­σο δο­ξά­ζε­ται· ὅ­σο πο­λε­μᾶ­ται, τό­σο βγαί­νει νι­κη­τής. Ὅ­λες οἱ σκο­τει­νές δυ­νά­μεις τοῦ κα­κοῦ Τόν προ­σβάλ­λουν, ἀλλά πάν­τα «ἐ­ξέρ­χε­ται νι­κῶν καί ἵνα νικήσῃ» ὅ­πως λέ­γει στήν Ἀ­πο­κά­λυ­ψη ὁ Ἰ­ω­άν­νης. Κι ὁ ἴδιος ὁ Κύ­ριος τό εἶ­χε δι­α­κη­ρύ­ξει: «Θαρ­σεῖτε, ἐγώ νε­νί­κη­κα τόν κό­σμον». Ὁ Ἰησοῦς ξε­περ­νά­ει ὅ­λους τούς ἥ­ρω­ες τῆς ἱ­στο­ρί­ας. Ἡ ψυ­χο­λο­γί­α Του δέν εἶ­ναι δυ­να­τό νά γρα­φεῖ, για­τί τήν ἀ­να­τρέ­πει τό γε­γο­νός ὅ­τι εἶ­ναι Θε­άν­θρω­πος.
Σέ κα­νέ­να δέ ρί­χτη­καν τό­σα φλο­γι­σμέ­να βέ­λη, ὅ­σα στόν Ἰ­η­σο­ῦ. Κα­νέ­νας πό­λε­μος στήν ἱ­στο­ρί­α δέν ἤ­τα­νε με­γα­λύ­τε­ρος κι ἀ­γρι­ό­τε­ρος ὅ­σο ὁ πό­λε­μος εἴ­κο­σι αἰ­ώ­νων, ἐ­νάν­τια στούς ὀ­πα­δούς το­ῦ Να­ζω­ραί­ου, μέ τούς δι­ωγ­μούς, τά βα­σα­νι­στή­ρια, τά αἵ­μα­τα, τίς συ­κο­φαν­τί­ες, τίς φυ­λα­κές, τούς Νέ­ρω­νες, τούς Δε­κί­ους, τούς Γα­λε­ρί­ους, τούς Διοκλη­τια­νούς, ὡς τούς σύγ­χρο­νους ὀρ­θο­λο­γι­στές καί ἀθεϊστές καί Μαρ­ξι­στές. Γιά κα­νέ­να πο­τέ δέν ἔ­χου­νε γρα­φεῖ τό­σα βι­βλί­α πο­λε­μι­κά, ἀλλά καί ἀ­φο­σί­ω­σης καί λα­τρεί­ας, ὅ­σα γιά τόν Ἰ­η­σοῦ. Ἔ­χει κα­τα­κτή­σει τό­σες καρ­δι­ές, ὅ­σες δέν ἔ­χουν κα­τα­κτή­σει ὅ­λοι μα­ζί τοῦ κό­σμου οἱ κα­τα­κτη­τές.
Ἡ ἀ­γά­πη Του ξε­περ­νά­ει τήν ἀ­γά­πη ὅ­λων τῶν ἀν­θρώ­πων. «Εὐ­λο­γη­μέ­νη αὐ­τή ἡ ἀ­γά­πη· ἀ­γά­πη πού δε­σμεύ­ει τήν καρ­διά μέ ἁ­λυ­σί­δες πιό μα­λα­κές ἀ­πό με­τά­ξι, κι ὅ­μως στερε­ώ­τε­ρες ἀ­πό δι­α­μάν­τι». Ἡ ἀ­γά­πη Του εἶ­ναι τό χα­μό­γε­λο μιᾶς αἰ­ώ­νιας ἄ­νοι­ξης. Ὁ Χρι­στός εἶ­ναι τό κλει­δί τῆς ἀβασί­λευ­της εὐ­τυ­χί­ας. Εἶ­ναι τό θη­σαυ­ρο­φυ­λά­κιο τῶν ἀ­γα­θῶν. Εἶ­ναι τό τρα­πέ­ζι τῆς πνευ­μα­τι­κῆς ἀ­πό­λαυ­σης. Εἶ­ναι ὁ πα­ρά­δει­σος τῆς τρυ­φῆς. Εἶ­ναι ὁ Βα­σι­λιάς πού αἰχ­μα­λω­τί­ζει μέ τήν ἀ­γά­πη Του. Εὐ­τυ­χι­σμέ­νοι ὅσοι ἔ­γι­ναν αἰχ­μά­λω­τοι τῆς ἀ­γά­πης τοῦ Ἰ­η­σοῦ.
Ἀ­δελ­φοί μου,
Ἡ ἱ­στο­ρί­α τοῦ Χρι­στι­α­νι­σμοῦ θ' ἀ­να­γρά­φει πάν­το­τε ἐ­χθρούς καί φί­λους τοῦ Ἰησοῦ, ἀν­τί­χρι­στους καί φι­λό­χριστους, δι­ῶ­χτες καί μα­θη­τές, ἀρνητές καί ὁ­μο­λο­γη­τές, λιπο­τά­χτες καί στρα­τι­ῶ­τες. Ὁ Λί­θος πού ἀπ’ τούς ἐ­χθρούς ἀ­πο­δο­κι­μά­ζε­ται καί πε­τάσ­σε­ται, σέ μᾶς πρέ­πει νἆ­ναι τό ἀ­σά­λευ­το τῆς ζω­ῆς μας θε­μέ­λιο.
Μέ τόν Ἰ­η­σοῦ γί­νε­ται ἀ­σά­λευ­τη ἡ ζω­ή μας.
                       (Θεολόγου Μιχ. Μιχαηλίδη, «Ἀπό τόν Ἄμβωνα»)


Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠ.ΠΑΥΛΟΥ και ΒΑΡΝΑΒΑ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
1 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  Ἀρχή τῆς Ἰνδίκτου, δηλαδή τοῦ νέου ἔτους. Συμεὼν τοῦ Στυλίτου, Μνήμη τῶν ἁγίων 40 Παρθενομαρτύρων γυναικῶν καί Άμμούν τοῦ διδασκάλου αὐτῶν
2 ΣΑΒΒΑΤΟ Μά­μαν­τος Μάρ­τ., Ἰ­ω­άν­νου τοῦ Νη­στευ­τοῦ
3 ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ ΙΓ΄Μ­Α­Τ­Θ­Α­Ι­ΟΥ, Ἀ­πό­στ. (Α΄ Κορ. ιϚ΄[16] 13 – 24), Εὐ­αγγ.  (Ματθ. κα΄[21] 33 – 42) 
Χλό­ης τῆς Κο­ριν­θί­ας, Πο­λυ­δώ­ρου Νε­ο­μάρ­τυ­ρος, Ἀνθίμου ἱερομ., Θεοκτίστου ὁσίου, Ἀνακομιδή λ­ε­ι­ψ­ά­ν­ων Ν­ε­κ­τ­α­ρ­ί­ου Π­ε­ν­τ­α­π­ό­λ­ε­ως
Μ­έ­ρα ἀ­φ­ι­ε­ρ­ω­μ­έ­νη σ­το π­ε­ρ­ι­β­ά­λ­λ­ον
6 ΤΕΤΑΡΤΗ, Ἀ­ν­ά­μ­ν­η­σ­ις τ­οῦ ἐν Χ­ώ­ν­α­ις θ­α­ύ­μ­α­τ­ος τ­οῦ Ἀ­ρ­χ­α­γ­γ­έ­λ­ου Μ­ι­χ­α­ήλ.
8 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  Τό Γενέθλιον της Υπεραγίας Δεσποίνης ημων Θεοτόκου
10 ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ Υ­ΨΩ­ΣΕ­ΩΣ, Ἀ­πό­στ. (Γαλ. Ϛ΄[6]  11 - 18) , Εὐ­αγγ.   (Ἰ­ω. γ΄ [3] 13 - 17)
Μηνοδώρας, Μητροδώρας, Νυμφοδώρας μαρτύρων, Πουλχερίας τῆς Βασιλίσσης, Ἀπελλοῦ, Λουκᾶ καὶ Κλήμεντος τῶν Ἀποστόλων.
14 ΠΕΜΠΤΗ Η ΠΑΓ­ΚΟ­ΣΜΙΟΣ Υ­ΨΩ­ΣΙΣ ΤΟΥ ΤΙ­ΜΙΟΥ ΚΑΙ ΖΩ­Ο­ΠΟΙ­ΟΥ ΣΤΑΥ­ΡΟΥ
(Ν­η­σ­τ­ε­ία, α­ὐ­σ­τ­η­ρά κ­αί ἀ­π­ό­λ­υ­τ­ος)
17 ΚΥ­ΡΙΑ­ΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ. Ἀ­πό­στ. (Γαλ. β΄[2]  16 - 20) , Εὐ­αγγ. (Μάρκ. η΄[8]  34 - θ΄[9] 1)
Σο­φί­ας, Πί­στε­ως, Ἐλ­πί­δος καὶ Ἀ­γά­πης τῶν Μαρ­τ., Ἡ­ρα­κλει­δί­ου ἐ­πι­σκό. Τα­μα­σέ­ων, Αὐ­ξι­βί­ου ἐ­πι­σκ.­ Σό­λων, Ἀ­να­στα­σί­ου ὁ­σ.­ ἐν Πε­ρι­στε­ρω­νο­πη­γῇ Κύ­πρου
20 ΤΕΤΑΡΤΗ Ε­ὐ­σ­τ­α­θ­ί­ου μ­ε­γ­α­λ­ο­μ­ά­ρ­τ­υ­ρ­ος, Θ­ε­ο­πί­στης τῆς σ­υ­μ­β­ί­ας α­ὐ­τ­οῦ κ­αὶ Ἀ­γ­α­π­ί­ου κ­αὶ Θ­ε­ο­π­ί­στου τ­ῶν υ­ἱ­ῶν α­ὐ­τ­ῶν
 23 ΣΑΒΒΑΤΟΝ Σύλ­λη­ψις Προ­δρό­μου, Ξαν­θίπ­πης καί Πο­λυ­ξέ­νης τῶν αὐ­τα­δέλ­φων ὁ­σί­ων.
24 ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄  ΛΟΥ­ΚΑ,  Ἀ­πό­στ. (Β΄ Τιμ. γ΄[3]  10 - 15) ,) Εὐ­αγγ. (Λουκ. ε΄[5] 1 - 11)
Θέ­κλης με­γα­λομ. καί Ἰ­σα­πο­στό­λου, Σι­λουα­νοῦ ὁ­σ. τοῦ Ἀ­θω­νί­του
26 ΤΡΙΤΗ Ἡ Με­τά­στα­σις τοῦ Ἁ­γί­ου ἐν­δό­ξου καὶ πα­νευ­φή­μου Ἀ­πο­στό­λου Ἰ­ω­άν­νου τοῦ Θε­ο­λό­γου καὶ Εὐ­αγ­γε­λι­στοῦ
28 ΠΕΜΠΤΗ Ν­ε­ο­φ­ύ­τ­ου τ­οῦ Ἐ­γ­κ­λ­ε­ί­σ­τ­ου, Χ­α­ρ­ί­τω­ν­ος ὁ­μ­ο­λ­ο­γ­η­τ­οῦ, Α­ὐ­ξ­ε­ν­τ­ί­ου ὁ­σίων
29 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Κ­υ­ρ­ι­α­κ­οῦ τ­οῦ Ἀ­ν­α­χ­ω­ρ­η­τ­οῦ, Π­ε­τ­ρ­ω­ν­ί­ας μ­ά­ρ­τ­υ­ρ­ος

ΩΡΑΡΙΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ: 6.00 Μ.Μ.
 ΟΡΘΡΟΣ: 6.30 Π.Μ.

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΦΟΥ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΒΑΡΝΑΒΑ


ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


Την ερχόμενη Δευτέρα 28 Αυγούστου
στον Εσπερινό της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και Βαπτιστού του Κυρίου μας,
στον Ιερό Ναό των Αποστόλων Παύλου και Βαρνάβα
θα παρευρίσκεται
ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μωάνζας, Τανζανίας,
κος Ιερώνυμος.
Στο τέλος του εσπερινού θα ομιλήσει στο εκκλησίασμα.
Ο εσπερινός αρχίζει στις 6.30 μ.μ.

Όλοι είστε ευπρόσδεκτοι